Leven in de tussenruimte
– De aquarel van mijn hand is een metafoor voor rust, richting en ruimte. –
Leven in de tussenruimte
Soms merk je dat je onderweg bent zonder duidelijke bestemming. Niet verdwaald, maar ook nog niet aangekomen.
We zijn gewend om vooruit te kijken met duidelijkheid. Doelen te stellen, keuzes te maken, plannen uit te werken. Het geeft houvast wanneer we weten wat de volgende stap is.
Maar eerlijk gezegd verloopt het leven zelden zo overzichtelijk.
Er zijn fases waarin iets langzaam verschuift. Vaak voel je dat eerder dan dat je het kunt uitleggen.
Een baan die niet meer past, zonder dat het alternatief zich al aandient.
Een relatie die verandert, zonder duidelijke conclusie.
Een innerlijk proces waarin je merkt dat iets niet langer klopt, terwijl het nieuwe zich nog niet laat zien.
Het ongemak van niet-weten
Het niet-weten blijft ongemakkelijk. We willen helderheid, bevestiging, richting.
Maar sommige antwoorden verschijnen pas wanneer iemand — jijzelf of de ander — er klaar voor is om ze te zien.
Tot die tijd beweeg je in een overgangsfase. Een plek waarin iets al voelbaar is, maar nog geen naam heeft.
Dat voelt soms als stilstand, terwijl er onder de oppervlakte juist veel gebeurt.
Iets rondt af.
Iets verschuift.
Iets nieuws krijgt langzaam ruimte.
De kracht van onderweg zijn
Langzaam ben ik anders gaan kijken naar deze fases. Minder als momenten waarop ik vastzit, en meer als periodes waarin bewustzijn groeit — stap voor stap.
Misschien hoeft richting niet altijd zichtbaar te zijn.
Misschien mag rust ook vooruitgang zijn.
En begint vertrouwen precies daar waar overzicht ophoudt.
Je hoeft niet de hele weg te zien.
Alleen het volgende stukje.
De rest ontvouwt zich onderweg.
